Manastir Lelić se nalazi u istoimenom selu, na teritoriji grada Valjeva, udaljenim 11 km od grada. Manastir je zadužbina Vladike Nikolaja i njegovog oca Dragomira Velimirovića.

Prenosom moštiju sv. vladike Nikolaja iz Amerike u Lelić, lep ikonostas i živopis, novopodignute verske i druge građevine u porti i van nje, stvorili su neophodnost pretpostavke za promenu duhovnog režima crkve.
Idejom da se crkva u Leliću pretvori u manastir se nosio Njegovo preosveštenstvo Lavrentije, Episkop tadašnje Eparhije šabačko-valjevske. Punih pet godina vršene su pripreme za realizaciju ove ideje. Najveći problem bio je nedostatak monaha. Rešenje je nađeno u prelaznom karakteru, po kome bi bratstvo manastira Kaona preuzelo upravu nad manastirom Lelić. Manastir Lelić je postao metoh manastira Kaone.

Odluku o pretvaranju lelićkog parohijskog hrama u manastir Lelić pročitao je episkop zvorničkotuzlanski Vasilije, 12. maja 1996. godine. Tog dana Lelić je obeležavao dvostruki jubilej: 40 godina od smrti vladike Nikolaja i pet godina od prenosa njegovih moštiju iz Amerike u Srbiju. Svečana sveta liturgija je obavljena u manastirskom dvorištu, u prisustvu 6.000 vernika. Svetu liturgiju je vršio Njegova svetost patrijarh srpski gospodin Pavle sa brojnim episkopima.
Manastirska crkva ima oblik u kome je moravski stil prožet sa novim arhitektonskim rešenjima. Ima oblik krsta sa kupolom iznad centralnog dela hrama. Sagrađen je od kamena, cigle i sige. Ispred crkve je veliki zvonik i crkveni dom.

Živopis je urađen po zamisli Vladike Nikolaja. Crteži su neobični i sadrže bogoslovska tumačenja Vladike Nikolaja. Scena Strašnog Suda dominira nad ostalim biblijskim događajima. Ikonostas potiče iz vremena istog kao i crkva.

Mošti Vladike Nikolaja su 12. maja 1992. godine prenete iz manastira Svetog Save u Libertvilu, Ilinois, SAD u lelićku crkvu. U porti manastira se nalazi kapela, takođe zadužbina episkopa Nikolaja.

Godine 1991. otvoren je muzej u krugu manastirskog kompleksa posvećen episkopu Nikolaju, jednom od najvećih umova Srpske pravoslavne crkve. U manastiru je aktivna i ikonopisačka i duborezačka radionica.

Prvi iguman manastira po njegovom osamostaljivanju je arhimandrit Avakum (Đukanović) (1932) dugogodišnji sabrat manastira Tronoše i duhovno čado blaženopočivšeg starca Antonija Tronoškog. Mnogi poklonici nalaze utehu i duhovni mir njegovim molitvama i duhovnim savetima pored moštiju Sv. Vladike Nikolaja srpskog.

 

Crkve i hramovi