Spomenik podignut u cast vojvode iz Prvog srpskog ustanka i predsednika Praviteljstvujušceg Sovjeta (prvi centralni organ vlasti u ustanickoj Srbiji). Spomenik se nalazi u centru Valjeva, na trgu izmedu zgrada Osnovnog i Okružnog Suda.

Biografija

Roden je u Brankovini 26.02.1777. godine, u porodici kneza Alekse Nenadovica. Kod porodicnog paroha popa Stanoja, naucio da cita i piše. Dalje se školovao u Ašanji i Kupinovu u Sremu. Zapopio se 6. VI 1793, prota je postao 1795. godine i tada u svoju nuriju dobio Zabrdicu, Jasenicu i Popucke. Na pocetku svoga popovanja u Brankovini starao se o uvodenju reda u crkvene obrede, po ugledu na crkveni život u Sremu.

Sa stricem Jakovom pokrenuo Prvi srpski ustanak u valjevskoj i šabackoj nahiji. Pregovarao je s Turcima i Rusijom i time uspostavio prve diplomatske kontakte ustanika sa stranim državama. Njegovi “Memoari”, pored književne vrednosti, predstavljaju dragocen dokument vremena.

Jedan je od organizatora Prvog srpskog ustanka u valjevskom kraju, vojvoda i državnik. Putovao je u Rusiju i s njom uspostavio prve ustanicke veze, i više puta putovao u Austriju radi nabavke oružja i municije. Komandovao je delom ustanika pri oslobodenju Valjeva i Šapca 1804. godine, Karanovca (danas Kraljevo) i Užica 1805. i delom konjice u bici na Mišaru 1806. godine. Od 1805. do 1807. prvi je predsednik Praviteljstvujušceg sovjeta, a od 1807. do 1811. njegov clan, potom tamnavski vojvoda, a sa Lukom Lazarevicem komandant ustanickih snaga na Drini.

U turskoj ofanzivi protiv Srbije 1813. komandovao je sa Simom Markovicem ustanicima na frontu od Loznice do ušca Drine. Posle pada Srbije prešao je u Austriju i u periodu 1814—1815. nastojao da zainteresuje velike sile za borbu Srbije protiv Turske. Posle izbijanja Drugog srpskog ustanka prešao je u Srbiju, postao valjevski knez i clan Narodne kancelarije. Zbog neslaganja sa nacinom vladavine kneza Miloša penzionisan je 1832. godine. Clan novoosnovanog Državnog sovjeta postao je 1838, ali zbog neslaganja sa knezom Mihailom morao je 1840. napustiti Srbiju. Posle dolaska Aleksandra Karadordevica za kneza Srbije 1842. godine postao je državni savetnik; 1844. sa svojim ljudima ugušio je katansku bunu protiv kneževe vlasti; penzionisan je 1852. godine. Umro je u Valjevu, 11. decembra 1854. godine (29. novembra 1854. po julijanskom kalendaru).

Spomenici